The question is simple and straightforward. Why all the effort for sustainable clothes? What really is the problem? What is wrong with (my) clothes? Without trying to give a complete or scientific answer here, I do have some thoughts on what the problem is.

Clothing is a product like any other. Like a bike, a phone or a light. Products are made with raw materials and made by people. Products are made to use them and after we’ve used it we throw it away. With clothing it’s important that the garment is beautiful. And some functionality is needed as well. And, of course, the price has to be right. The cheaper the better. We live in a world of scarcity. It’s always better is we can spend the extra dime on other fun things.

There are two simple ways to make things cheaper. The first is to use cheaper materials. The second is to make them with cheaper personnel. In the clothing industry especially the latter option was used. Due to the labor intensive character of clothing, production long ago has been moved to low-wage countries. There’s nothing alarming about this. The reasoning is that trade with the low-wage countries increases, so does the income and thus the prosperity for the poor people. But the clothing market has developed itself in a remarkable way, and the potential positive effects have had a negative impact. With disastrous consequences for people and nature.

About 50 years ago, the production of clothing shifted to low-wage countries. This caused for an explosion of small production factories, especially in Asia. The production chain became very fragmented (with subcontractors, agents and different suppliers), so it wasn’t clear where your clothes came from. But that did not matter at all. It was not important how clothes were made. It was too far away. Out of sight out of mind. Clothing brands started focusing on sales. Clothing became emotion. Companies also joined forces, which led to a few large chains with a lot of purchasing power.

And this is exactly where the value chain of clothing went wrong. On the one hand, a few powerful companies who are interested in price and speed but are not interested in the ethics of production (because their customers do not ask for it). On the other hand, a fragmented market, which is forced to produce faster and cheaper. In addition, it is easy for these producers to disregard responsible working conditions or preservation of nature. And because the Western market does not see (or does not want to see) the problem, the downward trend continues. It’s a race to the bottom.

It’s not an easy problem. You can’t immediately tell if a piece of clothing has been made by child labor or that poisonous substances were used. Given the fragmented production chain, many clothing labels can’t even state this even if they want to. A low price indicates a high probability of malpractices, but a high price does not automatically mean that a piece of clothing is socially and environmentally sound. Therefore, consumers are not given a clear choice, and the consequence is that people are mainly looking at price and product quality.

The clothing industry is an unhealthy one. Because of three reasons. One, the production of clothing happens in risky working conditions. Two, in the production process natural resources are wasted. Three, the clothing market is intransparent and this ensures that the abuses can continue.

The clothing industry is even that unhealthy that it’s the 2nd most polluting industry in the world. The impact on the world it gives through production is unprecedented.

Here’s some examples. The clothing industry is responsible for 10% of the annual CO2 emissions. To grow a kilo of conventional cotton you need 10,000 liters of water. A quarter of the world’s production of pesticides and insecticides is used for cotton. In many clothes toxic formaldehyde is used. On average, each (non-organic) contains a glass of 200ml full of poison. The groundwater level in Bangladesh decreases by 2 meters per year and the pollution of the rivers is enormous. On a shirt that sells for 50 euro’s, about 3 cents go to the cotton picker and 18 cents to the person who made it. In Bangladesh, a textile worker earns about 1,5 euros a day, while the living wage is about five times higher. We buy twice as many clothes as 15 years ago, and pay less in total. On average every Dutchman throws away 9 kilos of clothes per year. Had enough already?

It is a world-class problem. Both in size and complexity.

You could question if the problem of the clothing market is bigger than the food industry, the transport industry or the energy market. Is it more important than the refugee crisis or deforestation? My opinion is that these are all big world problems. We are constantly learning about the origin of our products, and the public rejection of highly polluting goods and services is growing. Clothing just belongs to this movement. There is already a growing awareness of sustainable food, transport, energy and waste. Due to the already mentioned intransparency the clothing industry is not that far yet. That simply means we need to put some extra effort in this area. The high level of pollution of wrong clothes makes it worth it.

That is what’s wrong with clothes. That is why it is better to buy sustainable clothes.

What is sustainability exactly? This is my view. It is using a combination of three things. Use materials with minimal impact on nature. Act fair to people working in the production of clothing. And above all, be completely transparent about the production chain. Sustainability is buying quality clothing that lasts long and causes less waste. It is buying from brands that do not hide behind the complicated production chain. It is buying clothes that inform the consumer on the level of sustainability. It’s not hard at all to provide that information.

I know a fair example. SKOT sustainable shirts! Shirts made from high quality materials and with a perfect fit. And made sustainably. 100% organic cotton is used, grown with 60% less water. Produced with fair labor throughout the chain. The shirts can be recycled after use. There is full transparency about who made your shirt and in what way. SKOT provides the most sustainable shirt ever made.

Up to a better clothing industry. The goal is 100%!

Leave a comment

Het is een simpele en terechte vraag. Waarom al die moeite voor duurzame kleding? Wat is het probleem eigenlijk? Wat is er mis met (mijn) kleding? Zonder hier een wetenschappelijk of een volledig antwoord te willen geven, heb ik wel een idee wat er mis is.

Kleding is een product als alle andere. Net als een fiets, een telefoon of een lamp. Producten worden gemaakt met grondstoffen, gemaakt door mensen. Producten worden gemaakt om te gebruiken en na gebruik gooien we het weer weg. Kleding moet een beetje mooi zijn maar ook functioneel. En verder natuurlijk niet te duur. We leven in een wereld van schaarste. Dat extra tientje kunnen we ook aan andere leuke dingen uitgeven.

Er zijn twee eenvoudige mogelijkheden om mooie dingen goedkoper te maken. Gebruik goedkopere grondstoffen, en maak ze met goedkopere mensen. Vooral van die laatste mogelijkheid is in de kledingindustrie gebruik gemaakt. Door het arbeidsintensieve karakter van kleding is de productie al lang geleden verplaatst naar lage-lonen landen. Hier is op zich niets alarmerends aan. De lage-lonen landen krijgen zo meer handel, hun inkomen stijgt en dus ook de welvaart voor de arme mensen. Maar de kledingmarkt is intussen helemaal scheef gegroeid, waardoor de positieve effecten juist nadelig zijn uitgevallen. Met rampzalige gevolgen voor mens en natuur.

Ongeveer 50 jaar geleden verschoof de productie van kleding naar de lage-lonen landen. Dit zorgde voor een wildgroei in producenten, vooral in Azië. De productieketen is nu erg gefragmenteerd (met onderaannemers, agenten en verschillende leveranciers), zodat het niet duidelijk is waar je kleding precies vandaan komt. Dat maakte ook niet uit. Het was niet zo belangrijk hoe kleding gemaakt werd. Dat was toch allemaal ver weg. Onbekend maakt onbemind. Kledingmerken gingen zich vooral concentreren op de verkoop. Kleding werd emotie. Bedrijven gingen ook hun krachten bundelen, zodat aan de top van de keten een paar grote ketens overbleven met veel inkoopkracht.

En daar wringt de schoen. Aan de ene kant een paar machtige bedrijven, die zich wel interesseren voor prijs en snelheid, maar zich niet interesseren voor de ethiek van de productie (want hun klanten vragen er niet om). Aan de andere kant een gefragmenteerde markt, die wordt gedwongen om steeds sneller en goedkoper te produceren. Daarbij is het gemakkelijk voor deze producenten om een loopje te nemen met arbeidsomstandigheden of natuurbescherming. En omdat de Westerse markt het probleem niet ziet (of niet wil zien), neemt de neerwaartse trend alleen maar toe. Het is een race to the bottom.

Je ziet aan een kledingstuk niet meteen of het door kinderhandjes is gemaakt, of dat er giftige stoffen in zijn verwerkt. Gezien de gefragmenteerde productieketen kunnen veel bedrijven dit ook niet met zekerheid zeggen. Een lage prijs geeft een hoge waarschijnlijkheid op misstanden, maar een hoge prijs betekent niet automatisch dat een kledingstuk sociaal en milieutechnisch goed is. Er wordt de consument dus geen duidelijke keuze geboden, en daarom blijven mensen vooral naar prijs en (uiterlijke) kwaliteit kijken.

De kledingmarkt is ongezond. Op drie fronten. De productie van kleding kent grote risico’s voor arbeidsomstandigheden. In het productieproces worden natuurlijke bronnen verkwanseld. De kledingmarkt is intransparant en zorgt ervoor dat de misstanden kunnen blijven bestaan.

Het is zelfs zo ongezond, dat de kledingindustrie de op 1 na meest vervuilende industrie ter wereld is. De impact op de wereld door de productie ervan, en de problemen die de grote afvalberg aan kleding geeft zijn ongekend.

Wat voorbeelden? De kledingmarkt is verantwoordelijk voor 10% van de jaarlijkse co2 uitstoot. Om een kilo conventionele katoen te verbouwen heb je 10.000 liter water nodig. Een kwart van de wereldproductie aan pesticiden en insecticiden wordt gebruikt voor katoen. In veel kleding wordt het giftige formaldehyde gebruikt. Omgerekend zit op ieder (niet-biologisch) overhemd een glas gif van 200ml. De grondwaterstand in Bangladesh daalt met 2 meter per jaar en de vervuiling van de rivieren is enorm. Van een shirt van 50 euro gaat ongeveer 3 cent naar de katoenplukker en 18 cent naar degene die hem maakte. In Bangladesh verdient een textielarbeider zo’n anderhalve euro per dag, terwijl het leefbare loon zo’n vijf keer hoger ligt. We kopen twee keer zoveel kleren als 15 jaar geleden, en betalen er in totaal minder voor. Gemiddeld gooit elke Nederlander 9 kilo kleding weg per jaar. Genoeg zo?

Het is een probleem van wereldformaat. Zowel in grootte als in ingewikkeldheid.

Is het probleem van de kledingmarkt groter dan die van de voedselindustrie, van de transportmarkt of de energiemarkt? Is het belangrijker dan de vluchtelingencrisis of de ontbossingen? Ik denk dat het allemaal grote problemen zijn. We komen steeds meer te weten over de oorsprong van onze producten, en de publieke afwijzing van sterk vervuilende spullen groeit. Kleding hoort daar gewoon bij. Er is al een groeiend bewustzijn ten aanzien van eten, vervoer, energie en afval. Voor kleding is dit, mede gezien door de intransparantie, nog niet zo ver. Het betekent in mijn ogen alleen maar dat we wat extra moeite moeten doen op dit gebied. Verkeerde kleding is zo ontzettend vervuilend dat het dit wel waard is.

Dat is er nou mis met kleding. Daarom moet je vooral duurzame kleding kopen.

Wat is dan duurzaam precies? Dat is in mijn ogen een combinatie van materialen gebruiken met een minimale impact op de natuur, van het eerlijk met mensen omgaan in het productieproces en bovenal van het volledig transparant zijn over de keten. Het is kleding van goede kwaliteit, zodat het langer meegaat en minder afval veroorzaakt. Het is kleding van merken die zich niet verschuilen achter de ingewikkelde productieketen. Kleding waar duidelijk meetbaar opstaat waarom het wel goed is. Want reken maar dat het mogelijk is.

Binnenkort verkrijgbaar. SKOT sustainable shirts! Overhemden waar de kwaliteit van afspat, een perfecte pasvorm en bovendien duurzaam gemaakt. 100% biologisch katoen, geteeld met 60% minder water. Eerlijke arbeid in de hele keten. Recycling na gebruik. Openheid over wie waar op welke manier je shirt heeft gemaakt. Het meest duurzame shirt ooit gemaakt.

Op naar een betere kledingwereld!

Leave a comment

We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.


SERIOUS Collection